زیبایی ما را در میان بازوانش می گیرد و از زمین بلند می کند.
چند لحظه ای ما را مقابل چهره اش نگه می دارد
مانند مادرانی که فرزندان کوچکشان را بلند می کنند تا ببوسند
بعد بی اطلاع قبلی ما را بر زمین می گذارد؛ما را به زندگی لغزنده مان باز می گرداند
همان کاری که مادرها می کنند.
سلام...!
شاید ...اما اینقدر هم بی رحمانه نیست...!
امیدوارم موفق باشید
آیدای عزیز وبلاگت زیبا بود امیدوارم همین طور با امید به کارت ادامه دهی خوشحال می شم اگه مطلب جدیدی نوشتی با خبرم کنی .
همیشه موفق باشی
ولی به همین راحتی تموم نمیشه. بعدش یا باید بدستش بیاری یا از دست بری!
این خود زیبایی نیست. تصور زیباییست