میان زمین و آسمان؛ نردبانی است. سکوت در اوج این نردبان است.
کلام یا نوشتار هر چه قدر هم که قانع کننده باشد؛باز هم در میانه ی این نردبان است.
باید بر آنها پا نهاد بدون هیچ فشاری.
سخن گفتن دیر یا زود به شرارت بدل می شود.نوشتن دیر یا زود به شرارت بدل می شود.
دیر یا زود .بی شک؛ بی تردید.
تنها سکوت از شرارت تهی است.سکوت اولین و آخرین است.
سکوت عشق است و در غیر این صورت؛ از صدا هم پست تر است.
ساعت های خاموشی؛ ساعت هایی هستند که آشکارا آواز سر می دهند.
باسلام خدمت شما
مطالب عالی بود موفق باشی
دلی دارم ز زیستن زار و خسته
چو مرغی بر لب ساحل نشسته
بگوید این دلم از ظلم چه حاصل
که از کارش چه بسیارند چه خسته
منتظرم ...